Thursday, July 31, 2008

Cheapo

I'm cheap.

Hindi naman kami ganon kayaman. Tama lang and nakakaranas din kami ng mga crisis sa pera. Pinalaki kami nang hindi sumosobra kung ano ang kaya namin. Maaga pa e pinamukha na sa amin na hindi namin kayang bilhin ang lahat ng gusto namin. To this, I must say na naging mabuti ang mga magulang namin.

Nakapag-DLSU ako at lahat kaming magkakapatid e nakapaguniversity naman. Dahil sa paghihirap ng dad ko at pagbubudget ng mom ko, lahat ng priorities ay napagtutuunan naman ng pansin.

Enough of my cheapo history. Heto, nanalo na naman ako sa Jam 88.3! Haha talagang naghanda ako for this day. And I won this:


Hindi ako agad nagdinner para lang matiyempuhan yung cue na kailangan ko nang magtext. Medyo nahirapan din ako na magisip ng icocomment ko sa album ni Maria Mena kasi siyempre, kailangan pa-impress pero hindi dapat masyadong halata hehe. Dapat din pala na may pagkaheartfelt yung comment mo para mas natural kaya ang sabi ko, "Maria Mena sings like your bestfriend. From the soothing voice to the honest lyrics that never fail to touch your heart, she is truly a rare gem like a friend." Mejo corny no? Pero okay lang, panalo naman e.

Paborito ko kasi yung kanta niya na Never Mind Me. Pwede kong ulit-ulitin ng sampung beses tong kanta niya dahil sobrang nagagandahan ako sa lyrics at melody. Apparently, affected ako sa bawat kanta niya kaya nagtiyaga talaga akong hintayin yung segment ni Lana para lang malaman kung ano gagawin para makuha yung CD niya. Try niyo:


Sa bahay, wala pa sa sampu ang mga original cds. Kung hindi pinaburn e pirated ang mga yun. Mahal kasi yung original kaya sa pagkapanalo ko nito, dagdag na sa mga orig ang cd nato. Last Friday, nakuha ko na yung gift certificate at comic book na napalunan ko din sa Jam. Haha nakakatuwa naman.

So ayun. Cheapo talaga ako. Kumakain ako kahit san tsaka mahilig din ako sa ukay. Ang phone ko? Nung third year college pa ko. Mahilig din ako sa 3-in-1 na kape, kumain ng complete na burger sa hepa lane sa morayta at kumain ng fish balls dun. Hindi rin kami nakacable. Kaya nagtitiyaga na lang ako sa mga pirated na dvd para mapanood ung mga palabas sa US na gusto kong panoorin. Hindi rin kami nagpapacarwash. Kami-kami lang naglilinis ng sasakyan namin.

Nangangarap din naman ako na mamuhay ng mas masagana pa dito pero, tska na. Marami pa kong dapat na pagdaanan at paggastusan na mas importante. Wala pakong karapatan na mamuhay marangya kasi wala pa naman akong nararating. Pero heto ang malinaw, I won't work forever as a nurse. I'll put up a business and come up with a better plan than my dad. Nakikita ko kasi na dad is working really realy hard when in fact, you can do otherwise but still have all your needs answered.

Sa ngayon, masaya naman ang maging cheapo. Cheapo sa ilang bagay dahil kapag sa mas mahahalagang bagay, hindi kami nagtitipid. Nakakakuha naman ako ng mga bagay na gusto ko sa mas murang paraan, minsan, libre pa nga.

Nga pala, salamat ulit JAM 88.3 at sayo Lana!

Sunday, July 27, 2008

Nakakainis

kasi aalis na si Pao papuntang TT, as in Trinidad and Tobago and God knows kung kelan mabubuo ulit ang tropa;

kasi uuwi na si May papuntang Isabela at matatagalan ulit bago siya makita;

kasi isa palang ang nagtatrabaho samin bilang tunay na nars;

kasi namimiss ko na ang tropa ko mula nung second year college hanggang ngayon kahit magkasama palang kami kanina;

kasi nakakamiss yung mga pinagsamahan namin nung college at yung ngayon;

kasi nakakamiss ang mga baon na pagkain ni Pat;

kasi nakakamiss ang pangungulit ni Chic;

kasi nakakamiss yung mga mata ni Isabel na may bahid ng kalokohan at kabutihan;

kasi nakakamiss yung natatanging boses ni May;

kasi nakakamiss yung mga kuwento ni Donna at ang kanyang tawa;

kasi nakakamiss yung ka-sweeetan nina Ann at Xtian;

kasi nakakamiss yung mga kanta ni Pao pati na rin ang kanyang pagsayaw;

kasi nakakamiss yung pang-aapi namin kay Isabel na laging game at hindi napipikon;

kasi nakakamiss yung mga libreng Mcflurry at Coke Float ni Pao;

kasi nakakamiss yung pagvivideoke lalo na sa Platinum pagkatapos ng Community;

kasi nakakamiss yung pag-inom habang todo-bigay sa pagkanta sa Platinum;

kasi nakakamiss yung pagpasa ng microphone para makakanta lahat sa videoke;

kasi nakakamiss yung asaran sa kung sino ang may pinakamataas na videoke grade;

kasi nakakamiss yung pag-alala kay Sir Caranguian ng Lit sa kanyang pagtuturo at pagpapatawa;

kasi nakakamiss yung mga nabokya kami sa exams sa Primary Health Care;

kasi nakakamiss yung paggawa ng Nursing Care Plans na minsan e palpak na simula sa assessment;

kasi nakakamiss yung mga antics ni MJ, the Super Boy at ang kanyang pambihirang costume;

kasi nakakamiss yung paggaya ni Pao kay Golem at ang pagsasaksakan nina Ann at Xtian para sa demo sa speech;

kasi nakakamiss yung paglibot ng Cornbits na blue sa buong klase habang hindi mapigilang magpunas ng ilong sa pag-eepistaxis sa mga tinuturo ni Sir Physics (?) sa kanyang klase sa SB 304;

kasi nakakamiss yung pag-oovernight kina Gretch para lang makagawa ng mga charts at table para sa CDX;

kasi nakakamiss yung pagpasok sa mga klase na wala pang tulog gawa ng paggawa ng CDX;

kasi nakakamiss yung nagkagrade kami ng 65 dahil hindi pa tapos ung spot map namin;

kasi nakakamiss yung paglibot sa buong Brgy. Parada ng Sta. Maria, Bulacan para magsurvey;

kasi nakakamiss magRLE;

kasi nakakamiss magPhysics kahit 20/100 ang grade namin lagi sa quizzes;

kasi nakakamiss pumasok sa FEU;

at higit sa lahat, nakakamiss yung pagsasamahang walang katulad (parang SMB lang) na tunay na humihigit sa pagsasamahan ng magkakapatid.





Mga KATROPA, mahal ko kayo at naiinis ako dahil hindi ko mapigilan ang sarili ko na lumuha sa magkahalong tuwa at pangungulila sa inyo.

Alam ko, magkikita-kita pa ulit tayo. Baka sa US nga lang o sa planeta ni May. Haha

Thursday, July 24, 2008

God's Sense of Humor

I was whining few days ago about how hopeless my situation as a nurse or a college graduate; but here now, I am perplexed of which way to go.

Today, I was not thinking about being choice-less with my life as I have resolved to myself that it will come. My patience has somehow turned into a see-saw pattern that sometimes, I lose it but other times, it overshadows my anxiety.

I have talked to a friend who is waiting for her student visa in Australia. She'll go to a university and study again taking up a business course (FYI: She just passed the Nurses' Licensure Examination last December 2007). I asked her about the process of applying for the visa and she promised that she will mail the details to me once she gets her visa. Now, it seems that my parents are willing to spend a lot of money so I can go to Australia and start my career there. It seems logical for them that with this choice, I am able to bring my family there in no time. Besides, they are really in love with the country as both have been there for quite some time. For me, this is a tempting choice.

Another option for me is to take the NCLEX examination. The American Dream is still alluring for a lot of Filipinos just like me but the things is, the environment and the situation of the US has been unhealthy for a lot of people. With me, I can take the exam but I am just not sure if I am really that prepared. I have been reading books and listening to mp3 lectures as I also answer practice questions. Results of the practice questions are pretty decent and deep inside of me; I feel that I can make it with proper concentration. So tomorrow, I am in search for review centers. The only problem that I see here is that it may conflict with another option that I have- the employment in Egypt.

For five months now, I have been waiting for my working visa to be issued and until now, it has not been granted. Another batch of nurses are to be deployed this August 5 and the office assured us that we will surely be deployed ( by late August according to them) as well since they will be interviewing another batches of nurses for work. So there, three of us are left behind here in the Philippines. Question is when will this visa be released? I may waste a lot of time again by waiting for it and yet, I am hesitant to engage in another endeavor.

Time and again, my fear for making decisions has constantly played a part in me. I am about to make a decision for which it will surely change my life. Honestly, I am afraid of making a mistake or to say the least, making a decision. I know I must face this or I'll perish (figuratively and literally).

God certainly has a sense of humor. From being choice-less to perplexed with what to choose.

Wednesday, July 23, 2008

Thank God!

Nagkausap na kami ng parents ko. Somehow, lumiwanag ang isip ko. Ang ganda lang ng pakiramdam kasi alam mo, hindi ka nila minamadali. Walang pressure. They fully support you because they also understand my situation.

Nagmessage nako sa Friendster niya mismo. I just hope he answers. Nanghihinayang din ako sa pinagsamahan namin.

Benj, Banjo, Lein and Poan, thank you so much for listening to me. You are truly precious in my life. Salamat talaga. Kaluguran da kayu.ú

I know God will not forsake me. Just lead me Lord to whatever plans You have. Use me to whatever purpose You desire for me.

Tuesday, July 22, 2008

Eight Days to Go!

People, pwede niyo bang sabihin saken kung gano kahirap magreply sa email when in every other two days or so, nakakapaglog ka sa friendster?

I just find it odd dahil after all ng pinagsamahan sa pag-aayos ng papers, ganon na lang ba? Dahil nauna ka saken dun e kakalimutan mo na ko? Siguro karma to gawa ng pagsabi ko sa kanya dati na huwag na siyang magreply sa isang kakilala na naging prof ko naman sa school. Pano ba naman tong si prof, inaaway tong kasama ko e di siyempre mas logical na huwag nang pansinin si prof. Pero ba't ganun? Wala naman akong naalalang ginawang masama sa kanya para di siya sumagot saken.

Nagcocomment naman ako sa Friendster niya pero di pa rin siya sumasagot saken. Hay. I guess people are being people- insensitive at downright blunt. Well, ako to. Malay natin busy siya pero pwede rin sa kanya kung tama nga na nakalimutan na niya ako. Anyway, I am keeping my faith till August. I still have eight days to go to decide kung ipu-pursue ko pa ang Egypt. I'm sorry God if lumilitaw na binibigyan kita ng deadline. Kaso kasi, I feel na ang dami kong nasasayang na time.

Sexy!

Share ko lang tong text message na pinadala saken ni cams.

Kung magkakasexy movie ka, anong title ang gusto mo? Pili na!

1. Ang Kati ng Higad Mo

2. Napagod ang Bunganga sa Laki ng Tilapia

3. Ulo Pa Lang, Ulam Na

4. Gising na si Adan

5. Pasalat ng Peklat

6. Bubudburan Ko ng Niyog ang Mainit mong Pichi-pichi

7. Lawayan Mo Baka Mausog

8. Kapag Gumabi, Bumubuka ang Kabibe

9. Wag Mong Kamayin, Baka Mapanis

10. Nang Binuklat ang Aklat ni Isabel

11. Damang-dama Ko ang Galit Mo

12. Nang Tumapon ang Nata ni Cocoy

13. Langitngit ng Papag

Haha. Enjoy!

Monday, July 21, 2008

Umaaraw Umuulan!

Ang sarap ulitin ng kantang to.

Sige matutulog na muna ako. Kahit papano, bumuti na rin yung nararamdaman ko. Sana bukas iba naman ang maging kinalabasan. Goodnight! Heto yung kanta, Umaaraw Umuulan ng Rivermaya. Bye!

My Prayer

God,

I know that I don't have to question You on what You want for my life for eveything is under Your control. You are my Father and with that knowledge, there is no reason for me to doubt Your capabilities. But God, my imperfection and frailty as a human are taking their toll on me.

Forgive me Father for I know I should be more trusting and faithful to You. With You by my side, all is perfect in Your plans and timing. Again, forgive me Father.

As my Lord and Savior, I know that You never fail to bless us. Thank You for You have continually blessed our family with abundance that is immeasurable in human terms. Thank You for keeping us safe and healthy. Thank You for giving us the chance to feel Your majesty with all of Your creations.

Thank You Lord for You are so patient with me. I have failed You so many times. I keep on stumbling with my faith but Your embrace and voice just keeps me alive. Thank You Lord that even though I am not feeling well right now, You are there to be with me, to take my pain and comfort me. You know that I have been restless and anxious the past few days and somehow, I always fail to keep my promise to never doubt You. But then, thank You still for I know You never fail. Thank You for Your plans are better than my plans and Your time is always perfect. Thank You for You never grant the immaturity of my wishes. Thank You for You always know what is best for me and my family.

Lord, I just pray that You continue to bless my family, relatives and friends safety, peace and good health. I know that much of what we pray for You are based on how we view life and so help us to view life as You would want us to.

Give me strength Father, for I am about to give up and break down. Mold me O Lord and make me. I sincerely ask for Your guidance and total control of my life. I pray that I may never lose hope and sight in Your plans for me.

I pray O Lord to continue Your lordship on me. Thank You O Lord. I pray all of these to my one and only Savior and friend, Jesus. Amen

Saturday, July 19, 2008

Oo ALam Ko!

Hay ba't ganon ang buhay?!

Five months na at ganon pa rin- naghihintay! Hanggang kelan nga ba ko maghihintay? Tsaka, pano ba malalaman kapag kailangan mo nang igive-up ang isang bagay na hindi na darating?

Pano ba masasabi na kailangan nang magmove-on? Sa totoo lang, ang hirap kapag wala kang masagot sa mga tanong na to. This week kasi, nagtext ako sa office kung may nasisilip ba silang pag-asa na aalis pa ko papunta ng Ehipto. At sa awa ng Diyos, wala pa raw silang natatanggap na email na paalisin nako.

Limang buwan. Yes! Tumataginting na limang buwan na ang lumipas nang maisipan kong subukan ang aking kapalaran sa ibang bansa. Ngunit sa mga di inaasahang pagkakataon, napag-iwanan ako kasama ng dalawa pa. Ang lupit di ba? Sana nakaisang buwan nako dun o kaya dalawa pa kung naisama ako sa unang batch. Minsan nga napapraning ako kung dahil ba wala akong experience o kung dahil ba ina-assign ako sa icu kahit walang experience kung kaya't hindi pa nirerelease ang visa ko.

Sa pagkakaalam ko naman, may mga fresh grads na kagaya ko ang nauna na saken kaso sa ward nga lang sila naka-assign. Yup, engrande ang area ko at ewan ko kung tama ba to. Madalas, kinakabahan ako. Kinakabahan kung ano mangyayari saken dun. Aaminin ko, hindi pa ako nakakalabas sa isla ng Luzon! Ibig sabihin, hindi pa rin ako nakakasakay ng eroplano o kaya barko na nagbibiyahe (nakasakay na kasi ako sa MV Doulos). Kaya excited din na kinakabahan.

Kagabi, nagkausap kami ng nanay ko. Nagupdate ako sa kanya na 'yun nga, wala pang balita kung aalis ako. Tinanong niya ko kung ano na balak ko- kung magNNCLEX o ituloy yung trabaho sa abroad. Sabi ko, maghihintay ako hanggang August para sa Egypt. Kung wala, magNNCLEX ako. Pinaka-emphasize ko na I want all options to be explored. With that, bumalik sa usapan ang pagpunta sa Australia. Dati, nagbabalak ang parents ko na pa-aralin ako dun ng three months then I'll be able to work as a nurse dun. So nagIELTS ako which I passed para sa qualifications sa Australia and nag-ayos ng mga requirements. Kapapasa ko pa lang nito at ang tatay ko e nasa Melbourne pa nun so it seemed okay na tumuloy dun. Ang problema at ang pinakamasakit na katotohanan e ang bulok na sistema ng ating gobyerno ang pumigil sa akin sa planong yon. Pano ba naman, 6 months pa ang hihintayin ko bago makuha ang board certificate! (FYI: ang board certificate ay yung document na parang diploma na galing sa PRC)

Naiintindihan ko na sadyang marami ang bilang naming mga nurses na pumasa at sa ginhawa ng tadhana, ang aking napakagandang apelyido e nagsisimula sa letrang 'S.' Kumusta naman, aabutin ng siyam siyam ang paghihintay dahil kailangang mauna pa sa akin ang mga nilalang na may apelyidong nagsisimula sa letrang 'A' hanggang 'R.' Siguro ito ang gusto ng aking kapalaran dahil sa mga ganitong panahon e natapos na ang kontrata ng aking mahal na ama at kinailangan na niyang umuwi dito sa Pinas. Nangangahulugan lamang na wala na akong pang-aral sa land down under. In short, change of plans na naman. So NCLEX, ikaw naman ang haharapin ko.

Maximum of six months ang hihintayin. Ito ay para lamang sa eligibility. Bukod dun, gagastos ka na ng mga sampung libo sa pagprocess ng mga papers na ipapadala. Habang naghihintay, review na ang aatupagin ko. At dahil sa mapagbirong tadhana, hindi pa rin makakita ng trabaho si ama kung kaya't naisipan kong mag-apply na sa mga hospitals sa Manila at Pampanga para naman e hindi na ako maging pabigat sa bahay. Ayun, apply lang ng apply hanggang nagsawa kami ni Sheng sa kaka-apply. Putik, wala man lang tumatawag samen! Haha nakakatawa dahil kung sino man ang nagsabi na naghihintay ang trabaho para sa amin ni Sheng na may parehong karangalan nung nakatapos ng kolehiyo ay mali sila.

Fast forward sa year 2008 (kasi mga bandang August 2007 lahat nagstart ang pag-aapply sa Ausralia). Wala pa ring tumatawag! This time din, nakaka-ilang buwan na rin ung mga pinadala naming documents para sa NCLEX. Siyet, ang hirap na ng sitwayon ng mga nurses dito sa Pinas! (Alam niyo na kung bakit based sa previous posts ko.) So being the resourceful that I am, naghanap ako sa Manila Bulletin ng mga job openings. Minsan, si dad din ang naghahanap for me until nga na masumpungan ang sa Egypt. Pasok ako sa requirements kaya yun, nagpasa ako. After a month, tinawagan ako for interview sa March 28 at naranasan ko ang unang job interview na parang hindi. Kasi, ung Egyptian na nag-interview, sinammurize lang yung laman ng contract. At bilang si desperado at hayok sa magandang pagkakataon, pumirma ako agad. In a week, nakapagfile ako ng mga documents na kailangan.

After a month, okay na lahat incuding the medical exam. After a month, isa pang month, isa pang month, isa pang month at isa pang month. Ganun na, wala nang nagbago. Naghihintay pa rin ako. Next week, umaasa ako na may magtext sa akin na narelease na ang visa ko. Pano naman, matatapos na ang July! Ang huling sabi kasi sakin, baka daw by end of July since kami nalang ang napag-iwanan and wala nang iba pa. Kaya daw kailangan na raw nilang mag-interview pa.

Whew. Matagal naba? Sobra na ba? Oo alam ko matagal na. Alam ko rin na kung di ko tinuloy to, baka nagtatraining nako sa Medical City o St Luke's. Alam ko rin na sana USRN na ako ngayon since maayos naman na yung mga requirements ko. Alam ko rin na sana nakapagtrabaho muna ako. Alam ko rin na martyr ako sa paghihintay. Alam ko rin na patient ako after all those years na nagdevelop ang mga muscles ko sa thigh at calf gawa ng mahahabang pila sa FEU at PRC. Alam ko na may pagkadumb na itong decision ko.

Sa lahat ng ito, alam ko kasi na naghintay nako nang ganito katagal at marami na akong pinalagpas na pagkakataon kaya ngayon pa ba ako susuko at bibigay?

Friday, July 18, 2008

Raincoats are for Rainy Days

How often do you watch news and after seeing it, you feel great? Well not often right?

This is somehow the reason why I don't watch news. Much more, watch the soap operas that plague the Philippine TV. I thought it would be more beneficial for me to just lock myself in my own room and read books. Actually, this has been my act for the past few days.

The Philippines is the only Christian country in Asia. True. Is this an advantage? Somehow, it is not if you are going to look at some aspects. Aspects that would show how it curtails certain progress or change.

It is not God who actually restrains changes. It is with people who somehow chose to narrow their minds. The people who have closed their minds to certain possibilities that could result in good.

Christianity should be an advantage for us right? A lot of developed countries are Christian. Catholicism, Protestantism and other religions all play part in the success of a nation.

So what about Christianity and news? It is because of the growing rift between the Catholic Church and the Legislative arm of our government rooted in the passing of the Reproductive Health Bill.

The Catholic Church is in total protest of the passing of the bill because one of the elements of the Bill is Family Planning. With it, the Bill will advocate the use of artificial means of contraception (Examples are condom, pills, etc.) in which the Catholic Church totally dismisses.

According to them, they would still prefer faithfulness and abstinence as top methods. Natural means of contraception would come next.

Excuse me but being a nurse, I know for a fact that the natural means of contraception is not highly effective. It is prone to a lot of errors and inconsistencies for since the body is also inconsistent.

And excuse me again, faithfulness and abstinence? Are you serious? Even Catholic priest are not keen on following these as evidenced by priests having children and worse, family. Recent scandals in Ireland and the U.S. would also point to priests committing homosexual activities in which the Pope himself had asked for apology to the public.

Here, they are trying to preach something of which some of their members cannot even follow. Do they actually believe people can be faithful to their partners or even to their vows of celibacy at all times?

What about threatening these politicians and urging public not to vote them in the next elections? Or the refusal of giving communion to these politicians? Whatever happened to the separation of the state and the church!

Are those not examples of abuse of power? I ask myself, did Jesus abused His authority? Please enlighten me.

If you will read the bill, it is actually comprehensive. I believe it is good and very timely. The bill is not just about artificial means of contraception. It has a lot of good things to offer when implemented properly. It encompasses the whole concept of reproductive health like maternal and child health, adolescent and youth health as well as men's reproductive health. Not to miss is responsible parenthood which I think should be a concern since time immemorial.

You can read the bill here: http://dirp3.pids.gov.ph/population/documents/HB4110.pdf

Rainy days are here again. Meaning cold days are here to stay. Meaning a lot of things can happen.

Raincoats are definitely in!