Sulat

Dear Charltoninho,

alam ko na hindi biro ang pinagdadaanan mo sa bawat araw na ikaw ay pumapasok sa trabaho. mahirap. minsan nakakasauka. delikado. madalas nakakainis ang mga katrabaho. minsan sumasama pa sa kadiwaraan ang mga pasyente. tiis lang at tingin sa itaas dahil siguradong may umaalalay sa iyo sa bawat minuto na ikaw ay malayo sa iyong pamilya at nasa gitna ka ng karagatan ng walang kasiguraduhan.

simulan mo ang iyong araw na may ngiti at pasasalamat sa Diyos. lubos kang pinagpala dahil sa libu-libong nars na nasa Pilipinas, may trabaho ka. kung tutuusin, hindi lang basta-basta nars. isa ka sa mga nars na nasa espesyal na lugar kaya ituring mo ito bilang isang napakagandang pribilehiyo.

walang nagsimula na hindi nahirapan. lahat dumadaan sa yugto ng pagsang-ayon sa agos ng iyong paligid. huwag mong madaliin ang iyong pagtungtong sa mundo ng isang propesyunal.

charltoninho, matuto kang tumanggap ng kung ano ang ipinagkaloob ng Maykapal. alam ko na ikaw ay naniniwala na ang lahat ay may dahilan kung bakit ito naganap. manalig ka at itanim sa isip kung ano ang iyong pakay kung bakit ka nandito. tanungin ang iyong sarili kung nasa tamang landas ka pa. maging matalino sa bawat hakbang at matatag sa iyong paglalakbay.

hanggang sa muling pagbibigay ng panahon sa kung ano ang dapat mapagtanto ng iyong sarili.....

Charltoninho

The Good Side

mukha raw akong masaya dito sa egypt sabi ng mga friends ko. ang sabi ko sa sarili ko, talaga lang ha.

sarcastic? not really. i am just not that convinced with the way people perceive how i am doing here in egypt. the thing is, siyempre sa mga pictures kailangan kong magsmile e pangit naman kung nakasimangot ako so un siguro ung dahilan kung bakit tingin nila, ok na ok ako dito sa ehipto.

it is not that life is so bad here in egypt but the things is, i came here for work and if you are to talk about my work, it is not that nice. well it is because partly of the local nurses here are unprofessional and we filipino nurses in this area are few. most of the time, the patients that we handle are pangit. i mean you can't do anything but just to deal with them.

but, enough for this bad side of my life in egypt. little by little, i feel that i am comfortable with my area except when i am alone in a particular shift with no filipino nurses around. i think that i am gaining some pounds also since i do not let myself get hungry at work. i am also starting to grow as a person with all these things that i have endured these past 3 months.

i try to think that i am more lucky than other nurses in the philippines. i have work and i get paid for it. hindi nga lang kalakihan pero it is still good. maraming nalalaman pero it is up to me pa rin kung pano ku pagiibayuhin ang knowledge ko. people here kasi do things without really knowing why they are doing it. scary di ba? but God is gracious.

kahapon nagcity stars kami and today, carrefour. gala talaga kasi kailangan mong magrelax talaga since it is your off and it should be spent wisely. somehow, i sound mature diba? hehe well that is good news kung ganon. kaya sa ngayon, tiis muna and try to see the good side of everything.

Ang Buhay ay Parang Life

malapit nakong magthree months working as a real nurse and all i can say is to hell with witch, putla and bulinggit!

haha. that felt really good. after ilang days of duty, you really need to let it out and feel that all emotions come and go. they are real and it is never too good to let them creep in the innermost part of your humanity. real sila pero just let them come and go.

somehow, i feel the truth na kapag nagtrabaho ka or nag-abroad, you will be changed in a tremendous way. bukod sa parang nagkawrinkles ako at naglose ng 10 kilos within two months, i felt na ibang tao ako each passing day.

before, i easily complain. mabilis akong maburyong sa mga simpleng bagay na minsan, ala namang kuwenta kung pagtutuunan ko ng pansin. mabilis din akong mastress and maapektuhan ng ibang tao.

i am not saying na hindi nako nagcocomplain ngayon nor hindi nako nai-istress at naapektuhan ng ibang tao pero, i now have this tendency to just ignore them. i always say bahala sila or bahala kayo basta ako buhay and nagtatrabaho.

mataas ang pressure sa work and if i will put myself in the same level, bibigay ako. that's the good thing now. little by little, i get the hang of it. nakukuha ko nang maging numb sa kung ano ang mga nangyayari saken. sometimes, maganda to pero minsan din, napapaisip ako kung nagiging soul-less ako at cold as a stone.

ang work namin, ganun pa rin. maraming asungot at maraming buwisit sa buhay. ganon naman ata sa work diba? eto, andito pa rin kami ni mark sa ccu and it seems na pinapabayaan na lang naming ung mga nangyayari samen. medyo nabawasan na yung yearning namin to leave ccu and go to the other side of the fence dahil sa totoo lang, hindi naman namin alam kung mas green ba ang pasture don kaya ngayon, ganito lang muna.

may ilang days na naghawak ako ng pasyenteng ventilated and mind you, mag-isa ako. kakatakot ba? well para samen, normal na lang kaso at the rate of these happenings, di ba mabilis? kasi kung sa pnas ako nagwork, malamang vital signs at pagbibigay lang ng gamot ang alam ko ngayon. sa totoo lang, madaming experience and learning sa area namin. sobrang varied and sobrang complicated. sobrang nakakapagod din and minsan, emotionally draining.

narealize ko rin kung gano kaikli ang buhay for the nth time. may pasyente akong ieendorse sa o.r mamaya namatay na pala siya. minsan sa duty mo, hawak mo siya, the next day, patay na pala siya. life is so fleeting. mabilis lang. dumadaaan lang talaga tayo dito sa mundo. kaya in as much effort to be the best nurse that i can be, kinakaya ko pero madalas hindi hehe.

ang tagal pala ng two years no? kasi two years akong dadanas ng hirap sa ccu hehe pero by God's grace e makakaya ko.

nga pala, nakapagpyramids nako kaya bawi naman ang pagod kaso di pa ko makapagupload kasi ala naman ako camera and kailangan ko pang kunin yun sa mga kasama ko sa trip. hay buhay parang life

Work, Work and Work

working for a living is do damn tough.

ito lang ang nasabi ko after almost two months of working here in egypt. i have been working since middle to late of septemeber in the critical care unit. and all i can say is that i have experienced the fiercest moments of my life as a professional. well, ito lang naman ang mga moments ko for now since this is my first job diba?

shocks ni sa tanang buhay ko sa college, i never experienced such hardships and complicated cases dito sa hospital. i felt so alone most of the time and helpless with the procedures i never knew existed in this world! in addition, patients who speak no english who were very agitated and uncooperative made my life these past days a real mess. idagdag mo pa ang charge nurse namin, si witch at ang nagmamagaling na doctor.

di ko alam kung makakaya pa namin ni mark. nagiisip na kaming magpalipat sa or or sa ward. please help God!

ano na?

it is the second day of my off from duty and tomorrow will be the last then i'll get back again to work for three straight days.

ano na nga ba nangyari saken? heto:

1. naranasan kong kumain ng biscuit at isang baso lang ng tubig sa loob ng 12 hours na sobrang nakakapagod na duty. sa banyo lang kami kumain kasi puno sa cafeteria. normal lang daw to at take note, alas sais na ng gabi ito.

2. masabihan dahil hindi ko nairecord ang monitoring ko sa flow sheet for 2 hours gawa ng pagkatoxic na pasyente ko.

3. maiyak sa sobrang nahirapan sa mga gawain na hindi pa ako sanay gawin habang iniiwan kaming mag-isa ng aming supposed-to-be mentors.

4. tumayo halos buong araw dahil sa pagbibigay ng care sa pasyente.

5. kumain ng manok for lunch sa loob ng isang buwan. ay hindi, may two days pala na ang lunch e baka.

6. mahulog sa upuan ng bus gawa ng hindi ako nakakapit at dahil nakisiksik lang ako sa upuan na pangsingle lang.

7. magbirthday na pagod na pagod pero sulit pa din dahil nabiyayaan ng 50 egyptian pounds for my hard work hehe

8. narealize na mabagal akong kumilos at lagi kong tinotoxic sarili ko.

9. nakita ko nang malapitan ang pyramids at nakapunta na sa the hanging church. napuntahan ko din ang mga simbahan ng mga orthodox. nahawakan ko din ang chains na ginamit kay st. george the roman pati mapuntahan ang kulungan nya.

10. napuntahan ko din ang sinasabing pinagtaguan ng the Holy Family nung tumakas sila papuntang egypt.

11. maisip na hindi ko kaya ang lahat kung sa sarili lang ako aasa. with God, alam kong makakaya ko ang work ko.

un lang muna ngayon. heto ang itsura ng pyramids at nile river ng mas malapitan pati na rin ng the Hanging Church at ng Cairo from top:

i survived my first week in egypt! hay it feels nice na nakaraos ako ng isang linggo dito sa ehipto.

wednesday: naghintay ng mahigit 13 hours sa abu dhabi international airport ng walang pagkain at accommodation sa hotel na dapat pala ay meron. pagtapak mo palang sa airport, iba na ang amoy. amoy kili-kili haha pero kailangang mag-adjust.

thursday: after mahigit 13 hours ng paghihintay, nakarating na rin ng cairo, egypt sabay direcho sa giza, egypt para magpunta sa hospital. had my first egyptian meal na baked chicken ata un, a bad-tasting tomato soup with potatoes, salad na puro cucumber na matigas, dessert na parang gelatin na may niyog ata sa taas at tubig. binigyan din kami ng 700 egyptian pounds for our allowance na kakaltasin din sa aming suweldo. maganda ang flat namin as in engrande talaga. off namin for two days.

friday: gumising nang maaga dahil nag-aadjust pa ang katawan. pinuntahan ako ni kuya hill sa bahay at inilibot sa shiek zayed. tinignan ung bahay na pwede kong lipatan at nagpunta sa mall na malapit dun. ang mall dun e parang supermarket lang ng sm. at ang amoy sa supermarket? tumatagos sa utak mo.

saturday:

Charltoninho Meets World

isa na akong ganap na ofw hahaha. sa katunayan, naghihintay ako ngayon sa abu dhabi international airport para sa aming biyahe papuntang cairo, egypt. more than 12 hours ang aming hihintayin para sa aming susunod na biyahe at habang sinusulat ko ito, pagod na pagod ang buong katawan.

first time lahat ang mga karanasan ko sa biyaheng ito. simula sa pagpasok sa naia 1 habang nabobo ako kung ano ilalagay sa tray sa mga gamit na titignan hanggang sa nahuhuli lagi ako sa pagchecheck in. first time sa buong buhay ko na labis akong nauhaw sa tubig and yet nag-iisip ako kung bibili ng tubig na nagkakahalaga ng 40 pesos para sa 500ml. first time din na nagugutom ako and yet nagiisip din kung pwede ba akong kumain gawa ng simula ngayon ng ramadan ng mga muslim.

mahirap pala ang mag-abroad. ever since na magkaisip ako, i always wanted to go abroad to live and work there but reality just hit me big time.

well, it is just the start and i still have to make adjustments and condition my whole mind and soul that i need to endure all of these to be successful.

pucha, ang baho lang ng ibang tao dito at napakabland ng mga pagkain. shocks papayat talaga ako dito. at ang mga indians? naku mukhang hindi nila alam ang ibig sabihin ng privacy. napakadaming pinoy dito sa abu dhabi lalong lalo na sa mga duty free shops at mga cabin crew ng etihad airways (ang sinakyan ko at ang flag carrier ng uae). gusto ko ng maligo at magtsinelas!

Fresh

bagong bihis muna para sa bagong buhay na paparating.
bagong pamumuhay para sa bagong ako.

Libre

kahit medyo puyat at pagod, susulitin ko ang pagkakataon na ito upang makapagsulat at makapagkuwento. aaalis na ko sa aking lupang sinilangan sa darating na miyerkules. pucha, nakakatakot pala na nakakapraning.

hindi na libre pagkain.
hindi na libre tubig.
hindi na libre kuryente.
hindi na libre paninirahan ko sa isang lugar.
hindi na libre pamasahe.
hindi na libre laba.
hindi na libre plantsa.
hindi na libre linis ng bahay.
hindi na libre panonood ng tv.
at lalong lalong hindi na libre sa pag-iinternet at pagbloblog.

naisip ko lang, ang dami palang isasakripisyo sa pangingibang bansa. dati, pangarap kong manirahan sa ibang bansa at maging independent sa lahat ng aspeto. ngunit ngayon, parang hindi pa ako handa. well sa totoo lang, kaya ko naman yong mga gawaing bahay puwera na lang sa paglalaba pero ang pinakapagsubok e yung mabubuhay ako sa kikitain ko.

putik, wag naman sana akong mahomesick nang todo at mahirapang mag-adjust dahil baka maudlot lahat ang mga pangarap sa buhay. mahirap na, madami umaasa hehe. naku wag lang akong bigyan ng mga tao sa paligid ko ng tingin na nagtatanog kung bakit sa Egypt at baka tadyakan ko sila sa kanilang kamangmangan sa aking pupuntahan.

o siya, eto na muna ang mga larawan nung ginamit namin yung gift certificate na napanalunan ko sa Jam 88.3. ang sarap talaga ng libre hehe

Takot

lumilipas ang araw at unti-unti ay nakakaramdam ako ng kaba. kaba sa kung ano ang puwedeng mangyari sakin dun.

isang taon din yun na bubunuin ko sa ibang lugar. nakakalula. nakakatakot. sana ay malagpasan ko.