Carry On

and another one bites the dust.

there goes my dream for a fresh start. there. in the garbage bin. along with the dead people from the protests.

another failed bid to re-organize my life. another disappointment unforeseen. another face-palm moment. so hey, keep up the good work on me!

Winner

nakakapagod din pala yung lagi ka na lang nagsisimula. sabagay, bakit ka naman magsisimula ulit kung nagtapos ang isang bagay. sa bilang ko, lagi na lang akong nagsisimula and it comes to the point na parang nakakapagod na yung mag-uumpisa ulit.

i feel like i always belong to the exemption sa mga rules sa buhay. katulad na lang na kapag ang isang tao ay suwerte sa pag-ibig, malas siya sa pag-ibig at vice versa. kasi naman, hindi naman ako winner sa career at pag-ibig. parehong bokya ako.

as much as i can remember, ang mga dumb moments ko e dumb talaga. well, dumb nga naman. what im trying to say is that for those moments, ang hirap lang na intindihin how i came with those decisions.

so this is me, anxious and uncertain of tomorrow brought about the political struggle in middle east and some parts of africa.

cheers!

Patutsada

i just got shitted.

well, nadoble na kasi the first time i wrote this post, hindi pala siya napublish. and it was all because of botcha girl in the office. even if hindi siya nakaduty dahil naconfine ang kanyang bebe dahil sa kanyang kagagahan, nakaranas pa rin ako ng kanyang shittiness nang magpunta siya sa office.

everytime na magbibigay ako ng expert opinion (expert daw o) to her wishes, lagi na lang siyang nagpapasabog ng kagagahan. clearly, ayaw ko sa kanya. even my other office mates would second the motion sa kanyang pagiging shitty sa buhay.

so ayun, i will be counting the days na makakasama ko siya as i have filed nga my resignation. but, san ba ako patungo? abangan sa next post ko...

Donut

matagal na rin akong hindi nakakapagblog simula nang iblock ang blogspot sa office. at mula noon, maraming kaganapan sa buhay ang hindi ko pa naisusulat dito.

umalis na si ate papuntang qatar at ang bangayang kambal versus ako ay lalong tumitindi. sa trabaho, padami nang padami ang mga hinihinging reports at pinapagawang gawain ng aking boss habang si BOTCHA girl ay patuloy sa pagbibigay ng mga botchang incident reports results.

kakastress. mas nakakastress pa sa mga makikitid ang utak na tao na naniniwala na kapag feb. 14 ay dapat may kadate. talo din ang stress na naranasan ko habang nanonood ng volleyball games sa arena kahapon.

so hello monday! salamat sa isang same old brand new day. buti nalang at may dalang krispy cremes ang aking boss.

Distraction

inaaliw ko ngayon ang sarili ko sa pamamagitan ng mga hataw ni vargas at mga running spikes ni morada ng feu women's volleyball team.

sa mga oras na ito, nakasakay na ng eroplano si ate papuntang qatar.

ang hirap pala ng naiiwanan. hindi ko alam na ganito pala ang pakiramdam. pagkatapos ni karen at benj, heto at si ate naman ang mang-iiwan sa akin.

hindi naman sa nagpapakabaliw ako sa lungkot. it's just that there is this void when i come home sa pampanga and i will not see her in her room. nor there will be this person who will disturb my peace once i am inside my room.

for now, makikisigaw muna ako sa tuwa habang pumapalo si magsumbol. heto ang video:

Prosti

minsan, i'd like to think na sa past life ko, isa akong prostitute.

sige na, pokpok.

not in the way na promiscuous ako. or natural na malibog. it is just that i have this mentality to use what i have in order to achieve something.

of course, hindi naman pwede etong katawan ko ngayon nor my face. wala akong mapapala pag ganun.

ang gusto kong sabihin, i'll use my face and body para lang makamtan ang pangarap na makapamuhay sa ibang bansa.

ok fine, masyado na akong nahawaan ng colonial mentality. ayaw ko lang naman masabugan habang nakasakay sa bus pauwi from work. or, ayaw kong mapalibutan ng mga government officials na walang inisip kundi ang sarili. pati na rin ng mga kriminal na pinapakawalan.

ganito lang kasi, i want to live in a better place in the sense na mas ok ang trabaho at mas madaming opportunities. ang mga tao, disiplinado. pero alam ko na may kapalit yun. ang kasiyahan na dito lang sa pilipinas meron at mga kaibigan na bahagi ng iyong buhay.

i really admire people who have to sacrifice a lot in exchange of the things that they need. mahirap yun. so for now, i'll be prostituting my brains muna until somebody notices my body.

Aalis Na Si Ateng

sa lunes, ang apat ay magiging tatlo ulit. ang anim ay magiging lima nalang sa napakaraming beses.

aalis na kasi si ate.

gamit ang asul na maleta na dapat gagamitin ko papuntang u.k., excited siyang nag-aayos ng mga gamit kahit may konting bahid ng pangamba sa mga bagong mararanasan. bilang panganay, isang hamon para sa kanya ang pagpapakita ng katatagan sa pagkakawalay sa pamilya.

aaminin ko, mas close ako kay ate kesa sa aking ibang kapatid. o sa aking mga magulang, pinsan o kung sino pa mang kamag-anak. at hanggang ngayon, pinipilit kong isipin na hindi ako gaanong apektado.

sa kung ano ang magiging epekto nito sa akin, hindi ko alam. kaya lubos ang aking pananalangin na sana ay makaalis na din ako sa lalong madaling panahon.

muli na naman akong mag-aayos ng mga papel ko. mag-isa. walang kadamay. pero alam ko na ito ang tamang panahon para siya ay lumipad.

muli na naman akong mag-isang tatanggap ng mga kadramahan at daing ng aking ina. pero alam ko na ito ay pwedeng palabasin sa kabilang tenga at magkibit balikat.

aalis na si ateng at isang tao na naman ang nang-iwan sa akin.

Second Home

It was 2008 when I left for Egypt. Jobless for more than a year, the chance to work did not give me doubts to work in a foreign land. I was always asked if Egypt was safe. The answer was always a strong yes.

Though three years have passed, my heart still beats for Egypt. I will always be thankful for Egypt. It was in this place that I had my first experience working. As a nurse and as an overseas worker. My stay in Egypt gave me a lot of first that are imprinted in my personality.

The things that are happening back there make me sad. However, I really feel that they need to undergo this transition. It is just that, it needs to be done peacefully. My friends are still there. Filipinos or Egyptians, they are all my friends and even if my time with my former employee was not really easy, I still do care for them.

My thoughts and prayers for you Egypt.

Ang Mahiwagang Atay

hanggang saan ang iyong katakawan?

aaminin ko, it is in my blood. ang katakawan that is. so thank you mom for the genes that make my belly and man boobs big with every cup of rice taken. actually, hindi lang genes e. pati ang lahi ko.

i am proud to be a kapampangan. sa pagiging kapampangan, namana ko din ang pagiging appreciative of good food. and again, thank you mom sa masarap na pagkain.



kaso, the past few years, nagiging conscious nako sa mga kinakain ko. ang hirap lang pag nasa bahay kasi hindi ka pwedeng mag-inarte sa mga nakahain. isang malaking violation ang pagsasabi na masyadong maraming unsaturated fats o sadyang hindi complex carbs ang aming kinakain. or kulang sa fiber.

sa tuwing sasabihan kami na masama ang hindi kumakain (kahit busog pa), gusto kong ipamukha sa lahat na ako ay isang dakilang nurse at marapat lamang na pakinggan ako ukol sa mga nutritional wisdom na aking sasabihin. pero hindi. ako ay isang anak lamang na lumalamon ng libre.

in the end, wala pa rin akong lusot. nasa sa akin pa rin ang control. particularly ng aking katakawan na siyang nagdulot ng abnormal findings sa aking medical exam.

dahil medyo natanga ako sa paniniwala sa aking ever supportive na friend na si mark na kahit hindi fasting pwedeng magpamedical exam, kumain ako. but wait, hindi lang simpleng kain. isang heavy na breakfast!

at ito ang alamat ng mataas na liver enzymes.

Sail Away

drained and weak.

of all the words we have, these two could best describe the way i feel for the past week. for one, i have chosen to sail away from the safe harbor. i have chosen to do the unplanned. to follow my true calling.

and in this decision, my life had these sudden changes that i can only close my eyes and utter a prayer that i may be able to handle it with courage.



so now, where to go Captain?