Connection

today, another bold step was taken.

dahil nga sa mga pangyayari, lalagi muna ang aking di-mapalagay na kaluluwa sa pilipinas. dito muna ako magtatrabaho while trying to make something of my current work.

to make it more meaningful and productive, nagdecide akong mag-aral ulit. i want to expand my opportunities and at the same time, maging connected pa rin sa nursing.



i will be taking my masters degree and hopefully, matapos ko ito. hindi ko nga lang alam kung pano makakaraos sa tuition and other fees. pag nakapasok sa program, i will be starting this summer.

kumusta naman sa araw araw na sched? pero at least, my steps now have direction and they are all going to my destination. i have realized na dati, walang patutunguhan ang mga decisions ko. walang goal kaya ang mga steps e hindi konektado. it took me this long para marealize ko.

but no reason to whine now. i retracted my resignation and the office is happy that i am staying. at si boss e nagsabi pa na wag ka nang umalis at maging head nurse ka na lang dito since magmamasteral daw ako. in fairness sa kanya, ang taas ng tingin niya sa akin kung ano maabot ko in the future.

i told him na hindi ko muna iniisip yun. all i am thinking is the present. i should know from all the tragedies of my not so distant past.

*photo taken here.

**pasensya na rin at sunud-sunod ang posts ko dahil sinapian ako ng kasipagan. isa pa, nakakatamad magpost sa office haha

Haiti

heal the world ang drama sa bahay.

bakit?

pupunta kasi ng haiti ang daddy ko para ayusin ang telecom system dun. how noble of my dad! haha. it happened so fast na hindi pa nabibigay ang kanyang second dose ng anti-cholera e baka umalis na sila ng pinas. scary!

thankful pa rin naman ako dahil kahit papano e may patutunguhan ang graduation ng mga kapatid ko. alam mo naman si mama, kailangan may handa kahit pansit lang. kapag sinabing pansit lang, ibig sabihin nun e mababa sa limang putaheng handa. e good luck naman sa sahod ko at ni ate pag ganun!

so there, heal the world muna tayo. pero heal the cholera muna sana. kasi there is no love in time of cholera. seriously.

*photo taken here.

Putok

kung date ang nagdinner kayo ng isang tao, then kahapon, nakipagdate ako.

mga kaibigan, totoo po ito. hindi po kayo nagkakamali. ang lahat ay nangyari nang di inaasahan kaya hindi naging mahirap para matuloy.

bigla nalang siyang nagtext. ang taong nagpatibok ng puso ko at ang taong sumaksak nito. pero dahil ang drama ko sa buhay ay laging moving on, nakapagmove on na ako at wala ng hinanakit.

kumain kami sa mister kabab. we wanted to taste something arabic. in short, something na mabaho. pero bakit? was it a celebration sa pagkakaliberate ng egypt
ka mubarak? dahil ba nakalayas kami ng ehipto? o dahil hindi na kami matutuloy sa libya?

ewan. basta nabusog ako at nag-enjoy... asaness na naman kahit alam ko na hindi lang niya makasama ang kanyang minamahal dahil sa trabaho kaya ako ang sinama sa dinner.

oh well, we are friends. naging masaya naman ang kuwentuhan namen at we both feel the pains of being a nurse in the philippines.

last night was definitely something new. something na hindi ko usually ginagawa. thank God sa sahod na kakaunti at nakakain na rin ulit ako nito:



amoy putok man, nag-enjoy naman ako.

*photos taken here and here.

Desperado

march. another month and another set of days.

this month will mark my seventh month of employment here in my present work. parang ang bilis lang and with my bold decision to stay, everyday is like a new day for me.

may bagong positive outlook at may napakasipag na tono sa kilos.

ganito talaga kapag desperado at wala ng makapitan haha.

cheers!

Baboy

hello monday!

nung weekends, umuwi ako sa probinsya. para mag-isip. para magrelax. para magpakababoy sa kapampangan food. lahat naman ay nagawa ko. nakapag-isip nga ako. nakapagrelax. at higit sa lahat, nagpakababoy sa pagkain.

even if walang pera, nagawan pa rin ng paraan para magpakababoy. ang halos walang laman na ref ay nakapagdulot pa rin ng sobrang kabusugan sa aming pamilya.

sino ba ang mag-iisip na may financial crisis kami?

Showy

i am using two nokia phones. the ones with the flashlight. it is very light. easy to use. handy and no complications. they also serve as my ever reliable alarm clock when my urge to urinate at 6 am fails. there is no camera in each phone. no radio. no capability to hold an mp3 file. there is also no access to internet.

this is the mobile phone at its most basic form. and i am loving these two phones that i do not plan to change model. but, yeah. that would be unrealistic since i cannot even afford to eat at jollibee for 3 months now.

in my work, i am not a regular staff nurse. i am involved in quality management specifically on the nursing side. sometimes, even the linens. i do a lot of studies-time and motion. i gather and collate them to make monthly reports. it may be light sometimes but as in every work, nothing is easy.

now pardon me for not having any masteral degree. or even enrolled in a program at the moment. due to a series of events, i worked in egypt and ended up here in my present job. there were a lot of breaks but most of them were not just for me. however, i plan to get one.

so there is no need for people to emphasize my current state.

i may be using the simplest nokia model at the market right now but they serve me right. i cannot complain. i do not base my status on the latest mobile phone units.

i may not be working as a nurse right now but i have a working experience that you will never imagine to have if you are working in your current work place. besides, not many nurses are given the chance to work in quality management.

i may not hold a masters degree but i sure do know the nursing process. as an FEU Tamarraw Nurse, we are trained to utilize the nursing process. you can never graduate unless you fully know by heart the steps.

this is it. this is the last time i will ever give a damn to those people who try to belittle me.

i am not showy but i am not dumb.

Spike

one thing na natutunan ko sa laro ng FEU MVT is huwag tira lang ng tira.

there are lot of ways to score a point sa laro ng volleyball. sa serve, sa block at sa palo.

sa palo, madaming paraan. meron ung tamang placing. o kaya sa tamang timing at tamang lakas pwede na. sa paraan ng FEU, laging sa lakas ang pamamaraan na gamit nila.

given na that they can hit the ball really hard. they can set beautiful plays. but thing is, wag nang ipilit ang isang bagay na hindi pupuwede. think of other ways to get the score.

so i guess, huwag ko na ring ipilit ang mga hangarin ko sa ngayon. i will think of other ways to score sa life.

the team may have lost this season but the spirit will only be more encouraged to train hard to get the championship next season.

as for me, i will not give up as well. i will just be more motivated to succeed.

Faith Empowers Us!

Kuh

Isang factor kung bakit nagiging mahirap ang aking pagdedesisyon kung mananatili sa aking kasalukuyang pinagtatrabauhan e ang aking supervisor.

Habang si botcha girl ay patuloy na sumasahod nang mas mataas sa amin, tuloy lang ang aming araw araw na buhay sa opisina.
Sa dami ng mga studies na ginagawa, ang isang research pa na ipinilit niya kaming isinama ay patuloy na kumakain ng oras. Same output. Same amount of time to finish all the required tasks.

Madaming tao na ang aking nakausap tungkol sa isang napakalaking desisyon na dapat kong gawin.

And I quote Kuh Ledesma, “Dito ba?”

Bula

Ang pagkatalo ng FEU men’s volleyball team sa UST ay mas malala pa ata sa pagkabigo ko na makaalis papuntang Libya. Marahil, dinadaan ko na lamang ang lungkot at pangamba sa mga magaganap sa buhay ko.

Sa laban ng paborito kong team, naging mahigpit ang labanan. Lahat ay nagpapaalala sa aking mga naunsiyaming pangarap. Una sa Australia. Pangalawa sa London. Pangatlo sa Libya. Katumbas ng tatlong sets na laban.

Iniisip ko, san ba nagmula ang mga unforced errors? O magaling lang talaga ang kalaban? Pero, sino naman ba ang kalaban ko? Ang mundo? Ang mga bansang nabanggit? O ang Diyos?

Hihinto muna ako ngayon. Magpapahinga habang pipilitin kung paano makabawi sa susunod na laban. At this point, parang ayaw ko nang lumaban pa.

kung pwede lang yung bigla nalang akong mawawala sa mundo nang hindi nalalaman ng iba. Parang bula sa hangin na bigla na lamang nawala.

Patda

minsan, natatawa nalang ako sa mga nangyayari sa paligid ko. yung tipong mapapatigil ka. hindi sa dahil suko ka na kundi dahil sa hindi mo na lang alam kung paano magreact.

mukhang napapadalas ang mga ganitong eksena sa buhay ko. at sa totoo lang, iniisip ku kung magkakaroon pa ba ako ng pagkakataon na hinihintay ko.

kung hindi ukol ay hindi bubukol.

sa ganitong mga pagkakataon, alam na hindi ukol ang lahat ng mga bagay. subalit, hindi dapat nagtatapos ang lahat...